ماه رمضان

ماه رمضان ماه چیده شدن مائده های آسمانی بر

سفره

جان های رسته از خاك و متصل به انوار اهورایی

است.

حیف که همیشه چقدر زود دیر می شود.

رمضان همانند همسایهای است که در اثر حُسن همجواری با او، دلهای انسانها رقیق و گناهان آنان کم میشود. آری، انجام مکرر مکروهات و گناهان هرچند کوچک، کمکم راه انسان را میبندد . مناطق ییلاقی و سرزمینهای سبز و خرّم، دارای آبی زلال هستند که وقتی از چشمه میجوشد، راه خود را باز کرده و تمام درختان و گیاهان تشنه سر راه را هم سیراب میکند. این خاصیت آب زلال است که سرش را به سنگ میزند و تلاش و کوشش میکند که خود را به تشنهای برساند و او را سیراب کند. اما اگر این آب، دارای املاح و رسوبات باشد، همین که میجوشد، راه خود را میبندد. بعد از چند سال در آن مزرع، تلّی از سنگ پیدا شده و تمام آن سرزمینهای سبز، خشک میشود و چیزی در آن نمیروید. افکار و اندیشهها نیز همینگونه است. اگر زلال باشد از جان میجوشد، با زبان و قلب منتشر میشود، به گوش و چشم میرسد و از آنجا در دلهای دیگران جاری میگردد.
افکار، اندیشهها و خیالات باطل، همانند همان رسوبات و املاح معدنی، راه قلب را میبندند؛ کمکم دل، قسّی، سخت و مسدود میگردد. نه چیزی از آنجا به دیگران سرایت میکند و نه حرف دیگران به آنجا میرسد؛ نه حرف او در غیر مؤثر است و نه حرف غیر در او اثر میبخشد. به همین دلیل است که امام سجاد (علیهالسلام) در این فراز از دعای وداعشان میفرمایند: دلها در این ماه نرم و لطیف شده و گناهان در این ماه کم است